Du Store Alpakka

Bytur.

Thu, 29 Oct 2009 16:02:16 +0100

Eg og nokre vener dreg til byen.

Vi sjanglar til bussen. Vi syng, trallar og ler høgt, men vi er ikkje åleine. Eg tørkar panna mi for svette. Turen er lang og sjanglete. Ute er det heilt mørkt og folketomt. Vi legg ikkje merke til det og held på vidare med synginga.

Plutseleg er vi utandørs, det er lysare. Musikk på alle kantar. Gruppa splittast, men eg går sammen med ei. Vi går gjennom gata. Det er mykje folk. Eg tørkar panna nok ein gong. Det blir trongare og trongare. Vi blir pressa på frå alle kantar, meir skubbing og mykje folk. Det byrjer og ryke frå eit hjørne. Eg tårar. Røyken svir.

Mengden løyser seg opp. Eg er åleine, ho eg gjekk lagme er forsvunne. Eg går vidare - til eg treff på ein parkeringsplass. Bilen min står der. Eg startar den og byrjer og kjøyre. Eg skal finne henne att. Kanskje ho har dratt heim.

Eg merkar eg blir varm. Redd for å treffe på politiet. Bilen kjøyrer svingete gjennom gatane. Eg tar en krapp venstresving. Bilen kjøyrer sakte no. Eg dultat borti noko. Det skubbas bortover vegen. Bilen kjøyrer ikkje meir enn i gongfart. Ei dame slår handflata si i panseret. Det er ei politikvinne.

Eg byrjer å rope. Angeren kjem. Kjøyrelappen kjem eg til å miste. Jobben. Skulegongen blir avbrote. Eg tørkar svette og tårar. Politikvinna kjem mot meg og ber meg gå ut av bilen. Somlende gjer eg som ho seier. Nett før ho sèt på handjerna brytast situasjonen.

Eg er glad, svett og tørkar panna mi ein siste gong før eg snur meg og sovnar att.

"Livet er ei tragedie på nert hald, men ein komedie på avstand."

Mon, 07 Sep 2009 13:33:59 +0200

“Livet er ei tragedie på nert hald, men ein komedie på avstand.”

- Charles Spencer Chaplin (1889 - 1977)

Eg presenterar min neraste familie og neste er far...

Sun, 30 Aug 2009 17:11:07 +0200

Eg presenterar min neraste familie og neste er far min.

Familiemedlem #2
Pappa har ein livleg framtoning og nyt livet kver dag. Når helga kjem, er han ikkje den som sit heime og latar seg. Han kan sykle på einhjulssykkel og steikje ein biff perfekt.

Pappa Per Egil (1960-)

Universet.

Fri, 28 Aug 2009 14:39:00 +0200

Tidligare denne veka starta eg på eit nytt univers. Det var menneske overalt. Dei gikk bak meg, foran, til sia, oppover og nedover. Det var som ei maurtue. Ho var kjempestor, det var liv uansett kor du snudde hovudet.

Universet er stort, det kan eg skrive under på. Mange veier ein kan velje, samt mykje ein kan finne på. Eg kunne ete, besøkje toalettet, lese, skrive, handle, bytte, sel, myldre og diskutere. Det fine med det universet eg held til i, er at det er mennesker frå alle verdas kanter. Nokon pratar engelsk, mens andre pratar asiatisk og nokon russisk.

Første dagen i universet var bortkasta. Vi hadde misforstått oppsettet og møtt opp altfor tidleg. Vår tur var ikkje før mange timar seinare. Sjølv om det var eit stort univers, drog vi heimatt.

No er vi godt i gang med å bli kjent med universet. Vi finn att romma våre, kor vi skal ete også vidare. Det blir artig framover hausten og sjå utviklinga.

Universet eg går på heiter NTNU avd. Dragvoll.

Eg skal selje min følgjesven gjennom fire år. Frå dei fyste...

Sun, 09 Aug 2009 13:54:31 +0200

Eg skal selje min følgjesven gjennom fire år. Frå dei fyste dagane eg egde bilen, som syttenåring, sat eg i han og høyrde på musikkspelaren som følgde med. Eg kunne ikkje kjøyre han, men berre det å eige ein bil var spanande nok. Berre det å kjenne lukta av bil, som var min, var nok. Berre det å kunne setje den i gir, starte opp og ruse den var nok. Eg var i himmelen.

Eitt år seinare tok eg lappen og sidan den gong har bilen vore min. Mange har flirt, grene og smilt i bilen. Eg har hatt fest i den og sove i den. Eg har ete mat og lest avis i den. Eg har kjøyrt over 100 km/t med den og kjøyrt lågare. Den har vore i Molde, Trondheim, Oslo, Steinkjer, Ålesund, Østersund, Åre, Oppdal, Kristiansund og mange andre plassar. Den har ikkje vore i Bergen, Stavanger eller i Asia eller Afrika, heller ikkje Amerika.

No sel eg den. Den som kjøpar denne får seg ein god bil. Det lovar eg.

Takk for alt, Viggo. Ja, eg kalla han Viggo.

"Eg håpar at vi ein vakker dag kan leggje vekk alle fordommane og all frykta og berre flire av folk."

Thu, 23 Jul 2009 22:26:00 +0200

“Eg håpar at vi ein vakker dag kan leggje vekk alle fordommane og all frykta og berre flire av folk.”

- Arne Dekke Eide Næss (1912-2009)

Travle tider.

Tue, 14 Jul 2009 19:20:37 +0200

Sommaren til no har vore travel. Gjenattsjåing med vener og familie, samt hard jobbing med bryllaups- og byråfotografering tek på. Det gjer at eg ikkje klarar heilt å halde tritt med bloggen. Til no i sommar har eg gjort ein god del fotograferingar. Blant anna røykdykking, bilbergning og alarmberedskap med brannvesenet. Eg har òg besøkt ein kokkeskule, kor eg fekk smake på eksamensresultata. Vore på ein ostefarm på Tingvoll og smakt gamalost, som smakte nokon lunde godt, tekje portrettbilete av fem ordførarar og knipsa bryllaup.

Det mest spesielle må nok vere besøket på ein ostefarm ca 1000 m over havet, utanfor Sunndalsøra i Møre og Romsdal. Der bur ein mann som lagar geitost, rømme, kuost, kvit og brunost på gamalmåten. Uten straum og innlagd vatten. Det skal også nevnas at han eig eit meieri og er homofil. På farmen jobbar det ein utvekslingsstudent på 20 år frå Irak.

No skal eg prøve å ta ferie. God sommar alle saman.

Kim Hugo og Ann Kristin.

Tue, 30 Jun 2009 10:35:00 +0200

Eg står opp tidleg. Dusjar av meg trøytte auger og natta sine merkjer på kroppen. Ute bikkar gradstokken 24 heite gradar. Eg set meg i bilen. Den har svarte skinnsete og alle vindauga lukka, så det var særs heitt. Lukkelegvis har eg på meg svart bukse.

Vel framme har det rukkje og blitt meir heitt. Folk er nervøse og skjelv i stemma. Sidan alle har på seg sorte klede gjer det ikkje situasjonen noko betre. Klokka går og folk byrjar og bevega seg mot der det skjer. Plutseleg er alle gått inn og eg står att saman med eit fåtal menneske. Vi ventar og ventar. Svetten piplar. Så kjem ein bil. Ut kjem ho. Eg knipsar i det ho går ut og mens ho ordnar seg. Ho fell eit par tårar og smilar så godt ho klara. Vi flirar. Bilen er nyvaska og alt ligg til rette for ein spesiell dag.

Vi bøyer oss ned for den lave døra. Mens ho går opp gangen tek eg fleire bilete. Det er trongt, men eg smyg meg så godt eg klarar uten og forstyrre samlinga. Eg knipsar nokon bilete til og set meg på plassen min. Det er heitt, men det er ein heilt spesiell stemning. Folk gret og småborna kurrar med halsen.

Ute blir det utlevert klemmar og gode ord. Det tek vel ein time før eg får dei for meg sjølve. Då får eg sagt mitt og fortsatt fotograferinga. Dei har det artig. Kim Hugo klarar ikkje og løfte Ann Kristin, men vi får det til på ein eller annan måte.

På tre timar har eg ikkje drukke. Tunga mi er tørr, men den brukast framleis. Vi stoppar og kjøpar vatn.

Tre timar seinare talar det nokon mennesker under middagen. Vi et og et - og et. Folk blir mette og så et vi kake. Seinare skålar folk med konjakk, øl og meir til. Baren åpnar, folk skålar meir. Folk sei rommet snurrar, noko eg kan bekrefte. Golva er skeive også. Levande musikk og godt humør. Eg knipsar på dansegolvet heile kvelden. Vi dreg heim rundt halv fem og legg oss.

Gratulerer med dagen til bryllupsparet Kim Hugo og Ann Kristin - kor eg vart leidd inn som fotograf.

Eg presenterar min neraste familie og startar med farmor...

Mon, 22 Jun 2009 14:07:00 +0200

Eg presenterar min neraste familie og startar med farmor mi.

Familiemedlem #1
Denne hagen har bestemor mi stelt i over 50 år. Ho har budd i det same huset i like mange år og trivs framleis. Ho er husmor og lagar god mat, til dømes kjøttkaker, potetball, pizza og kjøtsuppe.

Bestemor Gerd (1931-)

"Smilet er ein billeg vare. Det gjer vi vekk til kven som helst. Tårane er meir verdt. Dei behaldar..."

Thu, 18 Jun 2009 12:08:00 +0200

“Smilet er ein billeg vare. Det gjer vi vekk til kven som helst. Tårane er meir verdt.
Dei behaldar vi for oss sjølv. . .”

- Thomas Bauer Egeberg Giertsen (1971-)

Sprettballen på ein terrabyte.

Wed, 17 Jun 2009 12:23:00 +0200

Eg skyljar talikken min. God og mett går eg opp trappa. Eg set meg på stolen min og snurrar han bort mot ein annan skjerm. Eg redigerar bilete ei stund og kjenner tunga blir tørrare og tørrare. Eg gjer eit skjebnesvangert val og bestemmer meg for og henta eit glas vatn. I det eg snurrar stolen og bevegar meg vekk frå arbeidspulten, kjem ledninga imellem stolen og foten. Eg dreg den med meg. Noko dett i golve med eit høgt brak. Den sprett fire eller fem gonger før den legg seg stille. Eg høyrer sukk. Alle på kontoret snur seg. Ser på meg og spørr meg. Eg får ikkje med meg noko av det dei seier. Tunga kjem ut av munnen og spissar seg, mens eg knip att augene.

Eg blir varm. På golvet ligg harddisken min. 1TB med knust kabinett, det vil seie 1000 gigabyte ligg strødd foran meg. Ein ferdigstild jobb som ikkje var levert inn ligg fortsatt inni harddisken. Det går opp for meg. Eg opplever ein fotografs mareritt.

Bilete frå 2004 og fram til idag ligg inni og er no knust. Lukkelegvis har eg tatt bakomskopi frå forrige veke og bakover i tid.

Tolv timar går med på og dumpa fram igjen bileta. Eg får fram alt, utanatt dei siste bileta. Det einaste eg ikkje har no er ein harddisk og ein jobb eg gjorde for reklamebyrået der eg jobbar. Men harddisken klarte ikkje å øydelegge korkje bileta mine frå 2004 og fram til forrige veke - eller sjefens smil.

Jobbstart.

Mon, 15 Jun 2009 17:25:00 +0200

Skulen er slutt. Kvar går til sitt. Hyblar blir vaska og fråflytta. Kollektiver tømast. Studentar dreg heim. Barndomsrom blir inntekne. Pacific Blue startar om kveldane. Hotel Cæsar tek pause - heldigvis. Mjuk-is blir handla. Solbriller tekne på. Kortbukse teken fram. Flugestonga pussa. Stranda vitja. Nokon har ikkje tid til å gjere alle sommaraktivitetane, fordi dei jobbar.

Personleg starta eg og jobbe måndagen etter skuleslutt. Det vil seie at eg gikk rett frå skule og inn i arbeid. Heilt i orden, så slepp eg og bli vant til latskap. I sommar jobbar eg i eit reklamebyrå, TIBE, i Molde. Der skal eg i utgongspunktet jobbe i ein månad med muligheit for forlenging. Eg er tilsett som fotograf.

Ein stor minus med sommaren er at pengar ifrå staten ikkje lenger kjem på konto. Uvant, men heilt greitt.

God sommar alle saman!

Sjølvportrett teken med ein Holgaroid. Filmen har utgongsdato i...

Thu, 11 Jun 2009 14:05:54 +0200

Sjølvportrett teken med ein Holgaroid. Filmen har utgongsdato i byrjinga på totusentalet.

"Det kjem ikkje an på kva ein et mellom jul og nyttår, men kva ein et mellom nyttår og jul."

Wed, 10 Jun 2009 23:54:00 +0200

“Det kjem ikkje an på kva
ein et mellom jul og nyttår,
men kva ein et mellom
nyttår og jul.”

- Rolv Helge Wesenlund (1936-)

Endinga på noko nytt

Sun, 07 Jun 2009 13:59:00 +0200

Siste knappen i halsen på skjorta set godt. Eg held pusten og pressar halsen innover. Det går til slutt. Sløyfa strammas og rettas opp. Sko knytast. Eg er klar og byrjer å kjøyre. Det er omtrent to kilometer til lokalet. Det bles hardt i kasta, men sola skin og eg smiler fordi. Det er det er pågongstrafikk og den står godt. Eg kjem sakte, men sikkert til lokalet. Klokka er halv seks og det er god tia. Vi et ein god middag med mange talar, gåver og blomer. Vi forlet skulen, for siste gong.

Vi går samla bort til lokalet. Der åpnar vi om 5 minutt. Det er god stemning. Folk åpnar vin og øl, nokon heimbringt. Klokka slår åtte og folk strøymer på. Eg reknar og pekar og tel ein plass mellom 150 og 200 stykk. Plategnikkaren kjem litt seint, men får i gang god musikk. Baren åpnar.

Folk kikkar og undersøkjer bileta godt. Dei liker det dei ser. Eg liker det eg ser. Klassen har gjort nokre veldig gode arbeite. Vi har jobba hardt og vore flinke.

Det blir varmare, musikken høgare og dokøa lengere. Stemninga stig ytterlegare. Eg ler høgt. Folk skrattar og pratar høgt. Nokon dansar og nokon ropar kverandre i øyrene. Det blir litt mindre folk, men fleire og fleire dansar. Vi blir enige om å gå ut og ta ei vatnepause. Gutane står, mens jentene sit.

Eg går inn att. Rommet snurrar eit par gonger. Eg snur og går ut igjen. Heimoverturen blir lang, men eg får selskap av nokon i klassen.

Heime er det mørkt. Eg tek meg et glas vatn. Klokka viser rundt fire. Det er langt til senga og eg bruker lang tid. Spør berre min sambuar. Eg lukker augene, glad, nøgd og ein smule svimmel. Eg sovnar, mens tømmerhoggarane startar sitt arbeite.

"Berer du ein gammal draum kanskje ein yr, ustyrleg draum. Heilt ifrå den gong du var liten, og ingen..."

Fri, 05 Jun 2009 09:37:00 +0200

“Berer du ein gammal draum
kanskje ein yr, ustyrleg draum.
Heilt ifrå den gong du var liten,
og ingen draum for stor:
Gje den venger, ikkje vent,
tidsnok kan det bli for seint.
Ri på vindens breie rygg,
dit ørn og ravnar bor.”

- Erik Bye (1926-2004)

Òg der var eg.

Tue, 02 Jun 2009 20:07:00 +0200

Eg vaknar brått, stiv i nakken. Vi er nesten framme i Trondheim. Hjartet dunkar og eg får ein guffen kjensle som brer seg i magen og opp til halsen. Dei slepp meg av. Eg går med korte, nervøse skritt mot døra. I telefonen sa dei at det låg i tredje etasje. Trappene er lange. Andre etasje. Det er heilt stille. Ikkje nokon i oppgangen. Det er fortsatt ganske klamt og no luktar det sterk matos. Siste trappa. Eg går fortare. Ser på klokka. Den er 13:57. Eg har tre minutt på meg.

Døra er foran meg. Skiltet viser det eg ser etter. Eg snur til høgre går innom do. Ser meg i spegelen, tenkjer og tørkar sveitte frå panna. Låser meg ut igjen. Døra med skiltet er open. Eg orienterar meg fort inni det nye rommet. Ein mann presanterer seg. Eg gjer det same. Vi går til eit nytt rom. Der sit ein annan som eg helsar på. Dei verkar hyggelege.

Intervjuet er over. Eg går ut av rommet, ut døra, ned trappane og ut. Eg trekkjer inn den friske lufta med gode andedrag. Dei som er med meg heimefrå ventar på meg i bilen. Sliten og småsveitt set eg meg baki. Vi kjøyrer heim til Molde. Eg sovnar fort igjen.

(….)

Eg leverer oppgåvene mine på ein kompaktdisk til rektor. Nesten like klam som då eg for første gong helste på ham. Ikkje fordi eg skal konversere og levere oppgåva mi til ham, men fordi det er siste gongen eg leverer. Eg tykkjer det er vemodigt, men er samtidig stolt og glad. Endeleg kan eg slappe av. Det einaste vi har igjen no er avslutningsfesten og avgongsutstillinga.

Ferdig på skulen. Ferdig utdanna.

Eg er ferdig utdanna som fotograf, òg der var eg.

"Har du vore i eit selskap kor du har måtte skamma deg over eit par arbeidsletne hender - då har du..."

Mon, 01 Jun 2009 04:19:16 +0200

“Har du vore i eit selskap kor du har måtte skamma deg over eit par arbeidsletne hender - då har du vore i dårleg selskap.”

- Bjørnstjerne Martinius Bjørnson (1832-1910)

Så var siste fotoskotet som student på Norsk Fotofagskule teken....

Sat, 30 May 2009 03:15:00 +0200

Så var siste fotoskotet som student på Norsk Fotofagskule teken. Eksamen er straks forbi og klassen si avgongsutstilling kjem bankande på døra. Den åpnar forresten fredag 05. juni klokka 20.00 og finn sted i Ilavegen 39 - inngong Mellomila og varar til sundag 07. juni.

Eg var særs heldig på siste fotografering, kor eg fekk låne ein Volvo Amazon 122S 1970 modell, som dykk ser på biletet, frå ein hyggelig trøndar. Den var til god hjelp. Ein stor takk til Andreas som lånte meg bilen. Serien er ein av dei siste oppgåvene som eksamen posta av.

Grilltur til Julneset, Molde - eit av nazistanes tidlegare...

Tue, 26 May 2009 14:17:00 +0200

Grilltur til Julneset, Molde - eit av nazistanes tidlegare hovudkvarter under 2. verdskrig med bunkera, kanonar og ammunisjonslager i nerheita. Lell kosa vi oss med grillbein og leskedrikk.

På bileta ser vi Aleksander og Renate som forlova seg i fjor. Han dreg boksa høgare, mens ho snakkar engasjert i mobiltelefonen. Til slutt sameines dei og kyssar i solrenninga.