Eg skyljar talikken min. God og mett går eg opp trappa. Eg set meg på stolen min og snurrar han bort mot ein annan skjerm. Eg redigerar bilete ei stund og kjenner tunga blir tørrare og tørrare. Eg gjer eit skjebnesvangert val og bestemmer meg for og henta eit glas vatn. I det eg snurrar stolen og bevegar meg vekk frå arbeidspulten, kjem ledninga imellem stolen og foten. Eg dreg den med meg. Noko dett i golve med eit høgt brak. Den sprett fire eller fem gonger før den legg seg stille. Eg høyrer sukk. Alle på kontoret snur seg. Ser på meg og spørr meg. Eg får ikkje med meg noko av det dei seier. Tunga kjem ut av munnen og spissar seg, mens eg knip att augene.
Eg blir varm. På golvet ligg harddisken min. 1TB med knust kabinett, det vil seie 1000 gigabyte ligg strødd foran meg. Ein ferdigstild jobb som ikkje var levert inn ligg fortsatt inni harddisken. Det går opp for meg. Eg opplever ein fotografs mareritt.
Bilete frå 2004 og fram til idag ligg inni og er no knust. Lukkelegvis har eg tatt bakomskopi frå forrige veke og bakover i tid.
Tolv timar går med på og dumpa fram igjen bileta. Eg får fram alt, utanatt dei siste bileta. Det einaste eg ikkje har no er ein harddisk og ein jobb eg gjorde for reklamebyrået der eg jobbar. Men harddisken klarte ikkje å øydelegge korkje bileta mine frå 2004 og fram til forrige veke - eller sjefens smil.
Skulen er slutt. Kvar går til sitt. Hyblar blir vaska og fråflytta. Kollektiver tømast. Studentar dreg heim. Barndomsrom blir inntekne. Pacific Blue startar om kveldane. Hotel Cæsar tek pause - heldigvis. Mjuk-is blir handla. Solbriller tekne på. Kortbukse teken fram. Flugestonga pussa. Stranda vitja. Nokon har ikkje tid til å gjere alle sommaraktivitetane, fordi dei jobbar.
Personleg starta eg og jobbe måndagen etter skuleslutt. Det vil seie at eg gikk rett frå skule og inn i arbeid. Heilt i orden, så slepp eg og bli vant til latskap. I sommar jobbar eg i eit reklamebyrå, TIBE, i Molde. Der skal eg i utgongspunktet jobbe i ein månad med muligheit for forlenging. Eg er tilsett som fotograf.
Ein stor minus med sommaren er at pengar ifrå staten ikkje lenger kjem på konto. Uvant, men heilt greitt.
God sommar alle saman!
“ Det kjem ikkje an på kva
ein et mellom jul og nyttår,
men kva ein et mellom
nyttår og jul.
Rolv Helge Wesenlund (1936-)
Siste knappen i halsen på skjorta set godt. Eg held pusten og pressar halsen innover. Det går til slutt. Sløyfa strammas og rettas opp. Sko knytast. Eg er klar og byrjer å kjøyre. Det er omtrent to kilometer til lokalet. Det bles hardt i kasta, men sola skin og eg smiler fordi. Det er det er pågongstrafikk og den står godt. Eg kjem sakte, men sikkert til lokalet. Klokka er halv seks og det er god tia. Vi et ein god middag med mange talar, gåver og blomer. Vi forlet skulen, for siste gong.
Vi går samla bort til lokalet. Der åpnar vi om 5 minutt. Det er god stemning. Folk åpnar vin og øl, nokon heimbringt. Klokka slår åtte og folk strøymer på. Eg reknar og pekar og tel ein plass mellom 150 og 200 stykk. Plategnikkaren kjem litt seint, men får i gang god musikk. Baren åpnar.
Folk kikkar og undersøkjer bileta godt. Dei liker det dei ser. Eg liker det eg ser. Klassen har gjort nokre veldig gode arbeite. Vi har jobba hardt og vore flinke.
Det blir varmare, musikken høgare og dokøa lengere. Stemninga stig ytterlegare. Eg ler høgt. Folk skrattar og pratar høgt. Nokon dansar og nokon ropar kverandre i øyrene. Det blir litt mindre folk, men fleire og fleire dansar. Vi blir enige om å gå ut og ta ei vatnepause. Gutane står, mens jentene sit.
Eg går inn att. Rommet snurrar eit par gonger. Eg snur og går ut igjen. Heimoverturen blir lang, men eg får selskap av nokon i klassen.
Heime er det mørkt. Eg tek meg et glas vatn. Klokka viser rundt fire. Det er langt til senga og eg bruker lang tid. Spør berre min sambuar. Eg lukker augene, glad, nøgd og ein smule svimmel. Eg sovnar, mens tømmerhoggarane startar sitt arbeite.
“ Berer du ein gammal draum
kanskje ein yr, ustyrleg draum.
Heilt ifrå den gong du var liten,
og ingen draum for stor:
Gje den venger, ikkje vent,
tidsnok kan det bli for seint.
Ri på vindens breie rygg,
dit ørn og ravnar bor.
Erik Bye (1926-2004)
Eg vaknar brått, stiv i nakken. Vi er nesten framme i Trondheim. Hjartet dunkar og eg får ein guffen kjensle som brer seg i magen og opp til halsen. Dei slepp meg av. Eg går med korte, nervøse skritt mot døra. I telefonen sa dei at det låg i tredje etasje. Trappene er lange. Andre etasje. Det er heilt stille. Ikkje nokon i oppgangen. Det er fortsatt ganske klamt og no luktar det sterk matos. Siste trappa. Eg går fortare. Ser på klokka. Den er 13:57. Eg har tre minutt på meg.
Døra er foran meg. Skiltet viser det eg ser etter. Eg snur til høgre går innom do. Ser meg i spegelen, tenkjer og tørkar sveitte frå panna. Låser meg ut igjen. Døra med skiltet er open. Eg orienterar meg fort inni det nye rommet. Ein mann presanterer seg. Eg gjer det same. Vi går til eit nytt rom. Der sit ein annan som eg helsar på. Dei verkar hyggelege.
Intervjuet er over. Eg går ut av rommet, ut døra, ned trappane og ut. Eg trekkjer inn den friske lufta med gode andedrag. Dei som er med meg heimefrå ventar på meg i bilen. Sliten og småsveitt set eg meg baki. Vi kjøyrer heim til Molde. Eg sovnar fort igjen.
(….)
Eg leverer oppgåvene mine på ein kompaktdisk til rektor. Nesten like klam som då eg for første gong helste på ham. Ikkje fordi eg skal konversere og levere oppgåva mi til ham, men fordi det er siste gongen eg leverer. Eg tykkjer det er vemodigt, men er samtidig stolt og glad. Endeleg kan eg slappe av. Det einaste vi har igjen no er avslutningsfesten og avgongsutstillinga.
Ferdig på skulen. Ferdig utdanna.
Eg er ferdig utdanna som fotograf, òg der var eg.
